چالش‌های کنشگری صنفی- سیاسی معلمان و تشکل‌های صنفی آنان در دهه 1390
نویسندگان :
حیدر شهریاری – عضو هیات علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه شیراز
احسان بلاغی اینالو – دانشجوی دکترای علوم سیاسی دانشگاه شیراز
چکیده
کنشگری صنفی-سیاسی معلم‌ها در دهه 90 شمسی را می‌توان به‌عنوان نقطه‌عطف و فصل جدیدی از تاریخ کنشگری صنفی-سیاسی معلمان در ایران نامید؛ این پدیده در نوع خود، نه‌تنها با دیگر کنش‌گری‌های اعتراضیِ معلمان در چند دهه اخیر متمایز بوده بلکه در مقایسه با کنش‌گریِ اعتراضیِ دیگر اصناف همچون کارگران، کامیون‌داران، معدن‌چیان و غیره-هم از حیث قشری و شکلی و هم از حیث میزان فراگیری، مشارکت و استمرار آن-از ویژگی‌های خاصی برخوردار بوده است؛ نکته قابل‌تأمل در این زمینه آن است که این کنشگری برای رسیدن به اهداف عمومی و حرفه‌ای خود با چالش‌هایی مواجهه بوده است. بررسی این مهم باعث می‌شود نه‌تنها چالشها و موانع کنشگری این صنف شناسایی و آسیب‌زدایی شود بلکه چالش‌های دیگر اصنافِ کنش‌گر نیز به‌صورت تطبیقی-مقایسه‌ای، شناسایی و مرتفع گردد. حال، پرسش اصلی این است که «مهم‌ترین چالش‌های کنشگری سیاسی _صنفی معلم‌ها و تشکل‌های آنان در دهه 1390 چه بوده است؟». در پاسخ، فرضیه‌ای که با روش گردآوری کتابخانه‌ای طرح گردیده و سپس با روش مصاحبه‌ی نیمه‌باز برروی 30 نفر از کنش‌گران سیاسی-صنفی معلمان به‌بوته آزمون گذاشته شده ازاین‌قرار است که قشر معلمان در کنشگری صنفی-سیاسی خود دارای سه چالش درونی (تعارض منافع، ضعف تشکیلاتی و فقدان راهبرد منسجم) و سه چالش برونی (ناکارآمدی سیاستگذاری، عدم خوش‌بینی سیاست‌گذاران و محیط بین‌المللی) هستند. تحلیل داده‌های کمی (از طریق تکنیک‌های سنجش میانگین و درصد فراوانی) و کیفی (تکنیک برجستگی) نشان می‌دهند که از 6 چالش برون‌صنفی و درون‌صنفی، به‌ترتیب ناکارآمدی سیاست‌گذاری‌ها و ضعف راهبردهای نظری-عملی بیشترین تأثیر و محیط بین‌المللی کم‌ترین تأثیر چالش‌زا را داشته‌اند.
کلیدواژه‌ها
تشکلها
کنشگری
چالشها
ناکارآمدی
سیاستگذاری
اصناف
منبع :
https://www.ipsajournal.ir/article_492_55a7cf9c71f1c9c495413f934dd1a158.pdf
