آینده‌ی جنبش‌های اجتماعیِ بی‌خشونت چرا جنبش‌ها بیشتر شده‌اند و کمتر پیروز می‌شوند؟
اریکا چنوویت — استاد دانشگاه هاروارد، نویسنده‌ی «چرا مقاومت مدنی کارساز است» 📰 Journal of Democracy، ژوئیه‌ی ۲۰۲۰
سال ۲۰۱۹ بزرگ‌ترین موج جنبش‌های بی‌خشونت در تاریخ بود: سودان، الجزایر، لبنان، عراق، شیلی، هنگ‌کنگ. اما همان دهه‌ای که رکورد شمار جنبش‌ها را شکست، پایین‌ترین نرخ پیروزی در شصت سال را هم ثبت کرد: از ۶۵ درصد در دهه‌ی ۱۹۹۰ به ۳۴ درصد.
چنوویت می‌پرسد چرا — و پاسخش رژیم‌ها نیستند، خودِ جنبش‌ها هستند: کوچک‌تر شده‌اند؛ به‌جای اعتصاب و عدم‌همکاری، فقط تظاهرات می‌کنند؛ به‌جای سازمان، به شبکه‌های اجتماعی تکیه می‌کنند؛ و حاشیه‌های خشونت‌آمیز را تحمل می‌کنند. درس او ساده است: جنبشی که پیش از خیابان، سازمان و استراتژی و انضباط می‌سازد، می‌ماند؛ جنبشی که از خیابان شروع می‌کند، در خیابان تمام می‌شود.
این مقاله همان متنی است که شماره‌ی ۱ این مجموعه (ماکسیموویچ و رقیب، ۲۰۲۶) در گفت‌وگو با آن نوشته شده؛ با خواندن هر دو، دو سر یک بحث شش‌ساله را در دست دارید.
ترجمه‌ی کامل و بدون حذف، ۱۹ صفحه، با بازسازی نمودارها.
